Ik was héél lang dat tengere vrouwtje

Gelukkig kan ik zeggen dat mijn gewicht tot mijn 35e nooit een probleem is geweest. Ik kon eten wat ik wou. Totdat het leven ineens wel heel Bourgondisch werd. Mijn dagelijkse ritme werd drastisch anders door een verhuizing naar (toen) Alblasserdam naar de liefde van mijn leven met een reistijd van 4,5 uur per dag naar mijn werk heen en weer (Amsterdam). Ik maakte lange (werk)dagen vanwege de toegenomen reistijd.

We hadden het voornamelijk heel gezellig. Zo haalde mijn man in spé mij dagelijks op van de trein in Dordrecht. Hij werd al gauw herkend door de taxichauffeurs op de standplaats. Hé, daar heb je die man weer die zijn vrouw op komt halen. Waarom dat opviel? Omdat manlief dat altijd deed met een plankje worst en kaas op het dashboard en een klein flesje wijn tussen ons in. Zo reden wij naar huis. We namen de dag door, schonken nog een paar wijntjes in voordat we gingen eten, dan nog even ‘bank hangen’ om vervolgens met de kippen op stok te gaan. De weekenden bestonden eveneens uit veel wijntjes, we gingen regelmatig uit eten en ’s avonds ging de frituurpan ook nog even aan. Het hielp niet echt mee dat mijn man ook een heuse lekkerbek is.

Het onvermijdelijke gebeurde, ik kwam aan!

Langzaam nam mijn gewicht toe. Niet dramatisch. Niet met 10 kilo tegelijk. Maar wel elk jaar met 2 of 3 kilo. Wat ik ook merkte was dat het steeds lastiger werd om het er ook weer af te krijgen. Ik was het ook niet gewend dat ik niet meer alles kon eten wat ik wou. En toen kwamen óók nog de lichamelijke klachten er bij als gevolg van mijn ongezonde leefstijl

Helllup, mijn broek past niet meer

Het heeft jaren geduurd voordat de knop om ging. Zelfs de lichamelijke klachten konden niet zorgen voor echte actie in de tent. Telkens ondernam ik een halfslachtige poging. Ik nam het in mijn hoofd wel voor maar in de praktijk kwam het er eigenlijk vaak op neer: te gezellig, te veel gedoe. Dus maakte ik niet echt keuzes.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was Koninginnedag. We zouden zoals elk jaar naar het festival in Dordrecht gaan. Ik toverde mijn jaarlijkse speciaal-voor-Koninginnedag-shirtje maat 36 tevoorschijn en trok het aan op mijn spijkerbroek. Het shirtje kwam niet verder dan halverwege mijn navel. Mijn spijkerbroek moest ik inmiddels heel erg aansnoeren anders trok ik hem van mijn kont zodra ik ging zitten. Alle rolletjes kwamen er overheen en er onder vandaan. Toen dacht ik: Nou Syl, nu stop je met jezelf in de maling nemen! Die dag nog stond ik met een flesje water op het festival.

Hoe ik mijzelf in eerste instantie uit de actie hield

De eerste jaren gebruikte ik steeds sussende gedachten. Ik was toch gezond, het was allemaal zo gezellig, ik was toch ook geen 18 meer. Toen we anderhalf jaar na onze eerste ontmoeting trouwden was ik allang die 55 kilo niet meer. Ik praatte mijzelf ook aan dat ik allerlei ‘redenen’ had om zo ongezond te eten. De reistijd (ik dronk 3 redbulls per dag!), de gezelligheid, dat die paar kilo meer het ergste op de wereld niet was. En mijn man had er immers geen problemen mee. Die vond mij toch wel mooi…. dat zei hij tenminste.

Totdat ene moment. Na jaren halfslachtige pogingen die vanuit mijn hoofd gingen en die ik wel startte maar nooit goed afmaakte ging nu de knop om en viel ik af. Want het zat mij wél dwars.

 De consequenties van een paar kilo te veel

In die tijd vond ik mijzelf allerminst aantrekkelijk. En ik vond mijn kleren nou eenmaal mooier zitten met een paar maten kleiner! Daarbij gaf mijn lichaam duidelijke signalen af dat er iets flink verstoord was in mijn lichaam. Maar ik wilde het niet weten want ik wilde niet aan de slag. Te vermoeiend en misschien was ik ergens wel bang dat het mij niet zou lukken.

Geen streng dieet of een lijnpoging maar de juiste GEDACHTEN en de juiste FOCUS

Lijnen heb ik nooit gedaan. Ik heb ‘gewoon’ andere keuzes gemaakt. Dat deed ik vooral in volkomen ontspannenheid en met het volste vertrouwen dat het zou lukken. Het afvallen ging mij daarom redelijk makkelijk af. Maar collega’s om mij heen zag ik enorm worstelen. Waarom lukte het bij de meeste vrouwen niet of ging het vaak zo moeizaam? En als het dan toch lukte, waarom raakten ze dan toch weer terug bij af? Ik zag de frustratie groter worden bij elke nieuwe poging die werd ondernomen.

Het intrigeerde mij en inspireerde mij. Dat was het moment dat ik voelde dat ik het tot mijn missie wilde maken om afvallen voor iedereen wat aangenamer en leuker te maken. Ik besloot een opleiding tot gewichtsconsulent en later tot leefstijlcoach te gaan volgen. Dat resulteerde in een carrièreswitch. Ik liet de advocatuur achter mij en startte mijn eigen praktijk als gewichtsconsulent.

 Wat mij boos maakte

Het was dus mijn missie om afvallen voor iedereen een beetje aangenamer en plezieriger te maken. Dat bleek zo eenvoudig nog niet want ook in mijn praktijk kwam ik dezelfde frustratie tegen bij een deel van mijn cliënten als ik vroeger bij mijn collega’s had gezien. Ik ontdekte dat wanneer het tussen de oren niet goed zat, het geen zin had om aan een afvalprogramma te beginnen Een flinke peptalk bood ook geen uitkomst, want daarvoor zaten de emoties te diep.

Ik kon het niet uitstaan dat ik deze groep vrouwen niet goed genoeg kon helpen!

Het ontbrekende puzzelstukje

Ik ging op zoek naar dat ene puzzelstukje dat nog ontbrak. Een tool om emoties achter het overgewicht en de daarbij behorende overtuigingen diepgaand, snel en effectief te kunnen doorbreken zodat ze niet langer het (eet)gedrag bepalen en je met succes en vanuit ontspannenheid kunt afvallen! Het zijn namelijk de verkeerde gedachtes die maken dat je niets hebt aan een nieuwe afvalpoging of ander eetschema.

 

Wie ben jij dan wel helemaal dan?

Ken je dat niet horuh dan?!

Rotterdammert

Mijn naam is Sylvia Schoofs. Ik ben geboren en getogen onder de rook van Rrrrrotterdam met Amsterdamse ouders. Na wat omzwervingen heeft de liefde mij toch weer terug gebracht in het Rotterdamse. Inmiddels woon ik hier alweer jaren met plezier en man wat ben ik trots op die stad. Als de skyline van Rotterdam weer in zicht komt na afloop van een vakantie, zeggen we (mijn man en ik) tegen elkaar: we zijn weer THUIS!
Sinds de kampioenschappen van ons cluppie hangt er ook bij mij in de kast een FEY-shirt. Dat zal je niet verbazen. Ja, ik voel mij een echte Rotterdammert!

Stoere wervelwind

Ik hou van de wintersport. Lekker mijn hoofd leeg maken en alleen maar bergen om mij heen, suizend de berg af op mijn snowboard. Wow, wat voel ik me dan lekker stoer! Jodelahitiiiiii.

Mijn tweede grote hobby is zingen. Het liefst operette want dan kan ik mij mooi in dirndl hijsen. Je weet wel. Van die Oostenrijkse kleedjes. Daarvan hangen er inmiddels drie in de kast (gekocht op de wintersport). Geen idee waar dat vandaan komt. Ik ben immers niet op zoek naar een Peter. 😊

Ik heb een rijk leven en voel mij dankbaar met een mooi gezin met alweer drie kleinkinderen. Rem, Nova en Thommy en een vierde op komst. Bij ons thuis is het altijd de zoete inval. Iedereen kan altijd mee-eten. Hebben we niet genoeg? Dan halen we gewoon wat bij! Ook weer opgelost.

Volgens mijn dierbaren ben ik zowel absurd als geniaal en ervaren zij mij als een bizarre wervelwind die door hun levens stormt. Stiekem vormt dat voor hen een grote bron van vermaak lieten ze mij in ooit een Sinterklaasgedicht weten.

L

Ras-optimist

Ik ben een echte ras-optimist. Als geen ander kan ik jou er weer bij trekken als het even lastig is. Ik weet dat de dingen moeilijk zijn. Mijn eigen weg naar succes is ook niet altijd even makkelijk. De reis naar binnen maken is soms confronterend en daardoor niet altijd eenvoudig. Maar ik wil alleen het beste resultaat voor jou en dat heb ik jou ook écht te bieden.

Denk je nu Geniaal maar ook Absurd? Terecht dat je dat een beetje eng vindt 😊

Maar wat als deze wervelwind jou ECHT kan helpen?

Neem dan contact met mij op. Dan skypen, bellen of zoomen wij. Gratis en vrijblijvend!